Kontakt Contact

Strategiczna zwrotnica dla globalnego rozwoju ustawiona jest na sukces. Pozyskano norweską firmę Stadpipe wyspecjalizowaną w wyposażeniach zakładów zajmujących się hodowlą ryb.

To decydujący krok dla większego rozwoju na rynku akwakultury. Ponieważ w przyszłości będzie spory popyt na wyroby zakładów hodowli ryb morskich działających na lądzie. Z jednej strony z uwagi na przyrost ludności i problematykę mikrodrobin plastiku. Z drugiej strony ze względu na trwałe trendy zdrowego żywienia i przełowienie światowych mórz.

Niezwykła oferta na rynku

Działające na lądzie zakłady hodowli ryb morskich to nie tylko stosunkowo nowy rynek. Nie jest on jeszcze porozdzielany, a jego regulacja jest dotąd nieznaczna. To wielka szansa, ponieważ SIMONA stała się po integracji Stadpipe jedyną firmą oferującą na rynku wyposażenie zakładów hodowli ryb i jej oferta obejmuje zarówno rury i kształtki jak i płyty. Stąd ten ambitny, a jednocześnie realistyczny cel: nadania linii biznesowej Aquacultur zyskowności, znaczenia pod względem strategicznym i sławy jako części rodziny SIMONA i rynku akwakultury. Główną grupą docelową są dostawcy technologii do systemów RAS i wykończone farmy hodowli ryb oraz przedsiębiorstwa zajmujące się wyposażeniem takich zakładów.

Systemy RAS

W ubiegłych dziesięcioleciach w hodowli ryb przyjęła się coraz bardziej instalacja zamkniętego obiegu (Recirculating Aquaculture System, RAS). W przeciwieństwie do systemów sieci i klatek na otwartym morzu, systemy te związane są co prawda z większymi nakładami inwestycyjnymi, ale przynoszą zarazem korzyści gospodarcze i ekologiczne. Zużycie wody jest wyraźnie mniejsze, delikatne ekosystemy są obciążane w mniejszym stopniu, a produktywność jest znacznie większa z uwagi na zagęszczenie hodowli i stawkę karmy.

Dzięki wymianie z handlowymi Partnerami: aktywnie działać zamiast reagować w przypadku nowych lub zmodernizowanych instalacji.

Kluczowe know-how odnośnie zakładów hodowli ryb

Dzięki akwizycji połączono ze sobą dwa programy produktów: program SIMONA Stadpipe i obszerny program firmy SIMONA. W ten sposób możliwy jest szeroki zakres oferty standardowo i indywidualnie produkowanych rur, kształtek i płyt. Decydującym czynnikiem sukcesu na tym rynku jest wszechstronny know-how. Kto szczegółowo pojmuje procesy w nowo wybudowanych i poddanych do remontu zakładach, ten posiada dokładnie tę podstawę, która potrzebna jest do zaoferowania odpowiednich produktów. Takich, które coś zmienią i przysporzą wartości dodanej.

Celem jest ustawienie tego know-how w szerokim rozkroku i powielanie go poprzez udane międzynarodowe projekty w koncernie SIMONA. Jednocześnie należy być obecnym tam, gdzie powstaje zapotrzebowanie. Niezmiernie ważne jest zatem podtrzymywanie kontaktów z OEMs działających na całym świecie. Aby wiedzieć, gdzie i kiedy budowane wzgl. modernizowane są zakłady. Aby znać decydentów. Główną rolę odgrywają przy tym nasi szacowni Partnerzy handlowi. Ponieważ z tego partnerstwa zyski czerpią obie strony dzięki wymianie informacji i wspólnemu rozwojowi potencjałów Klienta.

Nieustanny wzrost udziału w połowach akwakultury

Ryba może mieć zrównoważony wkład do wyżywienia rosnącej liczby światowej populacji. W ostatnich latach jej spożycie na osobę ciągle rosło. Podczas gdy połów dziko żyjących ryb popada w stagnację, połów akwakultury stale rośnie: Już dziś jego udział wynosi ponad 50% ogólnoświatowych połowów. SIMONA przyczynia się do dalszego wzrostu połowów akwakultury dzięki położeniu nacisku na wyposażenie systemów hodowli działających na lądzie. Długoterminowa perspektywa: stać się globalnym graczem na tym rynku.

Spożycie ryb i akwakultura

  • W latach 1961-2017 spożycie ryb i owoców morskich wzrosło przeciętnie o 3,1 %, a tym samym jego wzrost przekroczył przyrost ludności (1,6 %).
  • Spożycie na osobę wzrosło z 9,0 kg w roku 1961 do 20,5 kg w roku 2018.
  • Zdecydowanie największym producentem ryb i owoców morza są Chiny (2018: prawie 58% globalnej produkcji)
  • Inne ważne kraje produkcji to Indie, Indonezja, Wietnam, Bangladesz, Egipt i Norwegia.
Źródło: Portal informacyjny Akwakultury – Instytut ekologii zasobów wodnych i rybołówstwa śródlądowego